A profesora María Deseada Cerqueiro, na materia de Física e química traballou a ficha 3: "A orientación do desexo e a identidade sexual".
Os obxectivos desta ficha son os seguintes:
• Potenciar a convivencia respectuosa e harmónica entre os sexos na súa diversidade.
• Contribuír á eliminación de calquera tipo de discriminación por cuestión de identidade
e/ou orientación.
• Favorecer a comprensión dos conceptos de identidade e orientación por parte do
alumnado.
O alumnado de 3º da ESO E iniciou a sesión vendo o vídeo da canción “Love the Way You Lie” de Eminem con Rihanna, que fala dunha relación chea de violencia, control e dor emocional. Moitos rapaces comentaron que lles parecía unha historia de “mal amor”, porque nunha relación xa non deberían existir golpes, insultos nin ameazas, e que lles chamaba a atención que a letra normalice que “guste” a dor, cando para eles o amor debería significar apoio, respecto e benestar.
Algúns relacionaron o vídeo coas chamadas relacións tóxicas e dixeron que, se unha parella fai dano físico ou psicolóxico, o mellor é pedir axuda e rematar con esa relación, por moito que custe.
A partir de aquí, traballouse o texto sobre o modelo de amor romántico e as frases a)–g). Varios estudantes opinaron que a “media laranxa” existe porque ás veces hai persoas coas que se sente unha conexión especial, como se se encaixase á perfección, e incluso comentaron que “por estadística” ten que haber alguén moi compatible con cada quen.
Outros, pola contra, defenderon que non hai unha persoa perfecta predestinada, senón moitas persoas coas que se pode construír unha relación, e que pensar que só existe unha media laranxa pode provocar dependencia e medo a estar só.
Sobre a idea de que “se hai amor é para toda a vida” e que “as parellas que funcionan non teñen conflitos”, apareceron opinións moi diversas: un grupo dixo que, se hai respecto, comunicación e cariño, é posible estar xuntos sempre, buscando solucións falando e chegando a acordos; outro grupo insistiu en que nada é para sempre, que as persoas cambian e que ás veces o máis san é separarse aínda que siga habendo afecto.
Tamén houbo quen comentou que “antes a xente aguantaba máis” por presión social ou económica, pero que iso non sempre significaba mellores relacións.
No resto de ideas do texto, algúns alumnos rexeitaron a idea de que a parella deba ser “sempre a prioridade fronte a outras persoas”, porque iso pode afastar dos amigos, da familia ou dos hobbies, e consideraron máis san ter un equilibrio entre a relación e o resto da vida.
Respecto á frase de que “na parella non debe haber segredos”, moitos matizaron que a confianza é esencial, pero que cada persoa ten dereito ao seu espazo persoal e a non contar absolutamente todo, sempre que non se minta nin se engane.
Sobre a idea de que “se queres á túa parella tes que estar con ela cando ten un problema”, a maioría estivo de acordo en que nunha relación hai que apoiar nos momentos difíciles, pero sen asumir todas as responsabilidades da outra persoa nin deixar de coidarse un mesmo.
Finalmente, ante a afirmación de que “a parella ten que saber en cada momento o que precisas”, os estudantes sinalaron que ninguén é adiviño: é preciso falar, expresar como se sente cada quen e negociar, porque, se se espera que a outra persoa lea sempre a mente, xorden frustracións e malentendidos.
En conxunto, a clase foi concluíndo que moitos mitos do amor romántico —a media laranxa, o amor para sempre pase o que pase ou a idea de que sufrir por amor é normal— poden levar a relacións desiguais e pouco respectuosas, e que é máis saudable pensar no amor como unha relación entre dúas persoas libres, igualitarias e responsables do seu propio benestar.
